บทที่ 1



ต่อมาเมื่อมือสังหารลอบโจมตี เขายอมสละชีวิตเพื่อช่วยนาง

ก่อนสิ้นใจ เขากล่าวว่า “องค์หญิง ข้ารู้ว่าการแกล้งตายเป็นการหลอกลวงเบื้องสูง แต่ในใจหม่อมฉันมีเพียงเจินเจิน...บัดนี้ขอใช้ชีวิตนี้แลกให้นางมีชีวิตรอด หากชาติหน้ามีจริง... ขอพระองค์อย่าได้เลือกข้าอีกเลย”

นางหลับตาลงทั้งน้ำตา เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง—

“เจาเจา ในสี่คนนี้เจ้าเลือกใครเป็นราชบุตรเขยหรือ”

เสียงที่คุ้นเคยปลุกให้นางได้สติขึ้นมา

เมื่อนางเงยหน้าขึ้นจึงเห็นเสด็จพ่อที่ยังหนุ่มกำลังมองนางด้วยรอยยิ้ม บนโต๊ะมีภาพวาดสี่ภาพวางอยู่

นางกลับมาเกิดใหม่แล้ว และย้อนกลับมายังวันที่เลือกราชบุตรเขย!

“เห็นเจ้าตามติดเยี่ยนชิงทุกวัน ต้องเลือกเขาสินะ? ถ้าเช่นนั้นข้าจะออกพระราชโองการทันที…”

“ไม่ได้เพคะ” นางตะโกนออกมาทันที น้ำเสียงแหลมจนแม้แต่นางเองยังตกใจ

เสด็จพ่อชะงักไป “เจ้าเป็นอะไรไป”

นางกำชายเสื้อแน่น เหตุการณ์ต่างๆ ในชาติก่อนผุดขึ้นตรงหน้า คำพูดประโยคนั้นของเสิ่นเยี่ยนชิงก่อนตายที่ว่า “อย่าเลือกข้า” ราวกับมีดที่แทงลงกลางหัวใจอย่างแรง จนเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกเฉือนเลือดเฉือนเนื้อ

“ลูก... ลูกไม่เลือกเสิ่นเยี่ยนชิงเพคะ”

นางเอื้อมมือออกไปด้วยความลนลานและหยิบภาพวาดหนึ่งขึ้นมาอย่างขอไปที “ลูกเลือกเขาเพคะ!”

เมื่อคลี่ภาพออกดู นางแทบกัดลิ้นตัวเอง เด็กหนุ่มในภาพสวมอาภรณ์สีแดง มุมปากประดับรอยยิ้มหนุ่มเสเพลเจ้าเล่ห์

เซี่ยหลินเฟิง! นางหยิบภาพคู่อริคนนี้ขึ้นมาได้อย่างไรกัน!

“หลินเฟิง?” เสด็จพ่อทรงตกตะลึงจนหนวดขยับขึ้น “เจ้ากับเขาไม่ใช่คู่อริกันมาตั้งแต่เล็กหรอกหรือ ครั้งก่อนเขายังเอาว่าวของเจ้าไปแขวนไว้บนต้นไม้ จนเจ้าวิ่งไล่ตีเขาไปเกือบครึ่งสวนหลวงอยู่เลยไม่ใช่หรือ”

เหลียงหมิงเจาจ้องมองภาพวาดอย่างเหม่อลอย
เซี่ยหลินเฟิง คุณชายเสเพลผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองหลวง เจอหน้านางเมื่อใดเป็นต้องทะเลาะกัน

ชาติที่แล้ว ภายหลังเขาได้เป็นแม่ทัพใหญ่ ไม่เคยแต่งงานตลอดชีวิต ได้ยินว่าตายในพายุหิมะที่ชายแดน

“เจาเจา ลูกคิดดีแล้วหรือ”

นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ลูกคิดดีแล้ว... ลูกเลือกเขาเพคะ!”

อันที่จริงชาติก่อนนางกับเซี่ยหลินเฟิงไม่ถูกกันราวกับน้ำกับไฟ แต่พอมาคิดดูในยามนี้วันเวลาที่ทะเลาะหยอกล้อกันเหล่านั้นกลับอบอุ่นกว่าชีวิตแต่งงานอันเย็นชาราว “น้ำแข็ง” กับเสิ่นเยี่ยนชิงเป็นร้อยเท่า

บางทีนี่อาจเป็นลิขิตสวรรค์ ในเมื่อได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง นางก็จะเลือกเดินบนเส้นทางที่ไม่เคยเดินมาก่อน

เสด็จพ่อทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จนในที่สุดทรงยกพู่กันขึ้นอีกครั้ง “ช่างเถิด แม้เจ้าเด็กตระกูลเซี่ยผู้นั้นจะดื้อรั้นไปบ้าง แต่ทั้งวรยุทธ์และสติปัญญาล้วนเป็นเลิศ เราจะร่างราชโองการ อีกสิบวันค่อยเข้าพิธีสมรส”

ตอนที่นางถือราชโองการสีเหลืองอร่ามเดินออกจากห้องทรงอักษร ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
ทันใดนั้นนางก็นึกถึงชาติที่แล้ว ตอนนั้นนางวิ่งไปบอก “ข่าวดี” นี้กับเสิ่นเยี่ยนชิงด้วยความยินดีเต็มเปี่ยม แต่กลับได้รับเพียงคำพูดเรียบเฉยของเขาว่า “กระหม่อมรับพระราชโองการ”

เพิ่งเลี้ยวผ่านระเบียงทางเดินมา ร่างที่คุ้นเคยทั้งสี่ก็เข้ามาล้อมนางไว้

“องค์หญิงเลือกใครหรือพ่ะย่ะค่ะ” โหวน้อยสกุลโจวผู้ร่าเริงที่สุดขยิบตาถาม”

คุณชายหานผู้สุภาพอ่อนโยนดุจหยกยิ้มพลางกล่าวว่า “เรื่องนี้ยังต้องถามอีกหรือ พวกเราในบรรดาว่าที่พระสวามีวัยเยาว์ทั้งสี่นี้ คนที่มิมีทางเป็นราชบุตรเขยได้นั้นก็คือหลินเฟิง หากสองคนนั้นแต่งงานกันจริง ๆ เกรงว่าคงได้รื้อจวนองค์หญิงกันเป็นแน่ ส่วนคนที่มีโอกาสมากที่สุดย่อมเป็นพี่เยี่ยนชิงแน่นอน ตั้งแต่เด็กองค์หญิงชอบวิ่งตามหลังพี่เยี่ยนชิง...”

เหลียงหมิงเจาอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเซี่ยหลินเฟิงและเสิ่นเยี่ยนชิง

เซี่ยหลินเฟิงพิงเสาอย่างเกียจคร้าน ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับตน

ส่วนเสิ่นเยี่ยนชิงยืนอยู่ใต้ระเบียงในอาภรณ์สีขาว คิ้วคมดุจภาพวาด ชายเสื้อสีขาวดุจหิมะพลิ้วไหวไปตามสายลม ราวกับอยู่เหนือหมู่เมฆ

ชาติที่แล้วนางก็ถูกหลอกลวงมาทั้งชีวิตด้วยภาพลักษณ์ดุจเซียนมาจุติเช่นนี้ ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก ทว่าในวินาทีต่อมา เขากลับคุกเข่าลงอย่างกะทันหัน “กระหม่อมมีคนในดวงใจอยู่แล้ว ขอองค์หญิงโปรดประทานความสมหวังด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

ในใจของเหลียงหมิงเจาสั่นไหวอย่างรุนแรง

ชาติที่แล้วไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น

เมื่อมองเห็นแววตาที่ทั้งอดกลั้นและแน่วแน่ของเขา ความคิดน่าหวาดหวั่นพลันผุดขึ้นในใจนาง—

หรือว่า... เขาก็กลับมาเกิดใหม่เช่นกัน

ดังนั้นในชาตินี้ เขาจึงไม่แม้แต่จะยอมแสร้งทำดีต่อนางอีกหนึ่งปี ถึงกับยอมขัดพระราชโองการ เพื่อไปครองคู่กับหลินเจินเจินอย่างนั้นหรือ

“กระหม่อมยินดีสละบรรดาศักดิ์ และขอเนรเทศตนเองพ่ะยะค่ะ” เสิ่นเยี่ยนชิงโขกศีรษะลงอย่างแรง”

“ขอเพียงได้จากไปให้ไกลแสนไกลกับคนในใจ”

ที่แท้เมื่อหัวใจเจ็บปวดถึงขีดสุดกลับหัวเราะออกมาแทน

หัวใจของเหลียงหมิงเจาราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดอย่างแรง

การอยู่กับนางมันทุกข์ทรมานถึงเพียงนั้นเลยหรือ ชาติที่แล้วเขาทำให้นางต้องทุกข์ทรมานไปทั้งชีวิต ชาตินี้แม้เพียงครู่เดียวก็ไม่ยอมทนแล้วอย่างนั้นหรือ

เหลียงหมิงเจาแทบจะหลุดปากออกมาว่า ‘ข้าไม่ได้เลือกเจ้า!’

แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก นางก็กลืนมันกลับลงไป

ชาติที่แล้วเขาทำให้นางต้องเป็นหม้ายอยู่นานถึงเพียงนั้น แล้วเหตุใดนางต้องปล่อยให้เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายด้วยเล่า

อย่างน้อย ก็ต้องให้เขาทุกข์ทรมานสักสิบวัน!

ดังนั้นนางจึงกอดราชโองการในอ้อมแขนแน่นขึ้น “ราชโองการได้ประกาศแล้ว มิอาจขัดคำสั่งได้! ส่วนข้าเลือกผู้ใด... อีกสิบวันที่ข้าจะเข้าพิธีสมรส เมื่อถึงเวลานั้นพวกเจ้าจงมารอดู ข้าจะอ่านราชโองการด้วยตนเอง และต้อนรับราชบุตรเขยเข้าจวน!”

พูดจบนางก็หันหลังเดินจากไป แต่กลับชนเข้ากับบางสิ่งที่อ่อนยวบตรงหัวมุมทางเดิน

เมื่อก้มลงมองพลันเห็นหลินเจินเจินล้มลงที่พื้น ดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ไม่ต่างจากในความทรงจำวัยเด็กของนางแม้แต่น้อย

นางคุกเข่าลงราวกับกระต่ายน้อยที่ตื่นตกใจ หน้าผากกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงจนแดงก่ำ พลันน้ำตาคลอเบ้า

“หม่อมฉันล่วงเกินองค์หญิง สมควรตายเพคะ!”

ขณะที่นางยังไม่ได้สติกลับมา พลันมีเงาสีขาวสายหนึ่งพุ่งเข้ามา

เสิ่นเยี่ยนชิงยืนขวางอยู่เบื้องหน้าหลินเจินเจิน ในดวงตาของเขามีความโกรธเคืองอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน องค์หญิง เจินเจินรู้ตัวว่าทำผิด เหตุใดพระองค์ยังต้องเหยียดหยามนางถึงเพียงนี้”

“ข้าสั่งให้นางโขกศีรษะงั้นหรือ”

เหลียงหมิงเจาโกรธจนตัวสั่น ชาติที่แล้วก็เป็นเช่นนี้ ทุกครั้งที่พบหน้านางจะต้องทำท่าทางน่าสงสารเช่นนี้ ราวกับว่านางเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตเสียเหลือเกิน แต่นางเคยรังแกหลินเจินเจินเมื่อใดกัน!

ทว่าเสิ่นเยี่ยนชิงกลับไม่ฟังคำอธิบายเลยแม้แต่น้อย เขาก้มตัวลงพยุงหลินเจินเจินขึ้นมา

ตอนอุ้มหลินเจินเจินจากไป แขนเสื้อกว้างกลับฟาดเข้าที่เอวของเหลียงหมิงเจาอย่างแรง นางเสียการทรงตัวและหงายล้มไปด้านหลัง ท้ายทอยกระแทกเข้ากับขั้นบันไดหินอย่างแรง

ท่ามกลางความเจ็บปวดอย่างรุนแรง นางได้ยินเสียงความโกลาหลระงมไปทั่ว

ในสายตาที่พร่าเลือน มีคนผู้หนึ่งกำลังวิ่งตรงมาหานาง

“เจาเจา!”

แปลกจริง นางกลับเห็นเซี่ยหลินเฟิง เจ้าหนุ่มเสเพลคนนั้นมีสีหน้าร้อนรน ในดวงตาของเขามีความตื่นตระหนกที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน และ...ความรัก?

คงถูกชนจนเลอะเลือนไปแล้วกระมัง...